Bierkrattenbandje

Afgelopen zaterdag ben ik met een aantal ‘oude’ vrienden naar de kroeg geweest om naar een bandje te kijken. Ik zal de naam van dat bandje hier niet noemen, omdat ik het gewoonweg niet meer weet. Het was ook niet de moeite waard om de naam van het bandje te onthouden voor als ik ze nogmaals wilde zien spelen, maar tijdens het bijwonen van deze kolderieke gewaarwording heb ik het stel muzikanten wel een stempel gegeven, namelijk een bierkrattenbandje.

Geluk dat ik nog leef

Zaterdagnacht
Ik open mijn ogen na een kort moment van onoplettendheid en knal met 110km/u met mijn linker voorwiel de berm in. Ik probeer te corrigeren, maar door die actie blokkeert het rechter voorwiel op het asfalt. In een splitsecond keert de auto en ramt het reflectorpaaltje in de berm. Mijn hoofd klapt tegen de zijruit aan en de auto vliegt door de lucht. Het is even zwart. Een moment later open ik mijn ogen en ligt de auto op haar zij. De koplampen zijn nog heel en verlichten de afrit van Breda. Desoriëntatie.

Winkelmeisjes of hoeren?

Breda heeft al enige tijd de prestigieuze titel ‘Beste Binnenstad van Nederland’. Het stadshart, de Grote Markt, de terrasjes op de Havermarkt en natuurlijk het winkelcentrum dat luxe winkels als Hilfiger, Marco Polo en Exhibition afwisselt met goedkopere winkels als Van Haren, Shoeland en de V&D.

Net buiten deze winkelstraten van Breda heb ik een mooi appartementje. Veel voordelen om te wonen in een rustige buurt binnen de singels zoals leuke buren, goedkoop maar veel ruimte, tuintje op het zuiden en een zogeheten ‘eigen plek’. Groot nadeel voor mij is echter dat ik ongeveer 7 minuten fietsen van het station woon. Nog nadeliger is dat ik geen fiets heb en dus elke ochtend de benenwagen naar het station neem. Minimaal drie keer per week loop ik rond een uur of half negen door de dan nog bijna lege winkelstraten van Breda, over de Grote Markt, door het park naar het station. En dat is een hele beleving.

De nieuwe tijdindeling

Gisteren met Michiel Raes nutteloos gefilosofeerd over de toekomst en de nieuwe standaard van de tijd. Michiel had over de tijd een mooie onuitgewerkte, ruwe indeling bedacht. In het kort zal ik het proberen uit te leggen. Doel is om relaxeter te kunnen leven. En dan denk ik natuurlijk: meteen invoeren die handel!

Op dit moment zijn van veel zaken meerdere standaards. Denk aan lengtematen en temperatuur: voor centimeters, meters en kilometers heb je ook inches, yards en mijlen en voor graden Celcius heb je elders in wereld Fahrenheit. Maar voor secondes, minuten en uren heb je eigenlijk maar één standaard. Het enige verschil is dat je in zones werkt, zodat je tijdverschil krijgt. Je hebt in elke tijd een andere benaming, maar een uur blijft zestig minuten en een minuut blijft overal in de wereld zestig seconden. Hoog tijd voor een drastische verandering.

Denkbeeldige agenda van nutteloze tijd

Het bijhouden van een weblog doe je niet zomaar. Ik denk dat niet alleen ik, maar ook vele anderen zich lichtelijk hebben vergist in de tijd die het schrijven van dagelijks, wekelijks of zelfs maandelijkse berichten wegnemen van het overvolle leven. Maar is het leven nu echt zo overvol, of doen we nutteloze dingen die het vermelden niet waard zijn. Is de dag dan te kort om eens in de zoveel tijd een berichtje achter te laten op je eigen schrijverspost? Wat een onzin! Er is tijd genoeg, maar dan moet je er wel de tijd voor nemen…

Voor Sarah

Ik hou van pindakaas op mijn brood. Ik hou van een lekkere uitsmijter met ham en kaas gebakken in bosuitjes. Misschien nog een paar zeer fijngesneden bospaddestoeltjes erbij. Mmm, lekker! Ik hou ook van het kijken naar series. Van die hele foute Amerikaanse series zoals NCIS op SBS6. Een spannend seizoen ten einde, maar eindelijk hervat op de Nederlandse televisie (gelukkig heb ik op internet vast een beetje verder gekeken). Ik hou van lekker koken en op zijn tijd ook van een lekkere magnetronlasagna.

Advies RvZ: “Schaf numerus fixus af”

Door Sammy van Lieshout
Den Haag – De Raad van Volksgezondheid & Zorg (RvZ) adviseert het kabinet om de numerus fixus bij geneeskundestudies over vijf jaar af te schaffen. De RvZ hoopt zo het ernstige tekort aan medisch specialisten aan te pakken. Gisteren overhandigde drs. Rien Meijerink voorzitter van de RvZ het officiële adviesrapport aan de ministers Plasterk en Klink.

Reclame in de file

Boven snelwegen hangen tegenwoordig veel grote matrixborden met informatie over verkeersinformatie. Zo worden files en wegwerkzaamheden weergegeven, maar ook de reistijd van knooppunt tot knooppunt wordt wel eens vermeld. Steeds vaker staat er echter een reclameboodschap op vermeld naar de website van www.vanAnaarBeter.nl Reden om er eens bij stil te staan. Dat ik daar echter letterlijk bij stil zou staan was niet de bedoeling, maar toch gebeurde dat gisteravond rond een uur of half tien.

“Hoe zie jij jezelf over 10 jaar?”

Tijdens mijn jongste sollicitatiegesprek, 6,5 maanden geleden, werd mij gevraagd naar technische zaken en mijn bedrijfsachtergronden. Goed voorbereid op mijn eerste sollicitatie in jaren kon ik een gedeicideerd en zakelijk antwoord geven. Op het einde van het gesprek werd er echter nog één laatste vraag gesteld woorp ik het antwoord dan toch nog schuldig moest blijven. In zeven woorden werd ik terug op aarde gezet. “Hoe zie jij jezelf over 10 jaar?” Een onhandig antwoord betekende een streep door mijn plannen om bij dit bedrijf te gaan werken.

Het is inmiddels ruim een half jaar geleden dat ik het voorgezien hield tijdens mijn sollicitatie. Tijdens die laatste vraag kwam ik er namelijk achter dat ik nog niet klaar was om bij een ‘serieus’ bedrijf te gaan werken in Nederland. Het betrof geen bijbaantje naast een studie, maar een heuse functie als bedrijfsleider van een chique restaurant in het centrum van Breda. Slechts één week na dat gesprek stapte ik uit het vliegtuig op de luchthaven van Palma de Mallorca. “Toch maar weer een seizoen draaien.”