Bierkrattenbandje

11 10 2010

Afgelopen zaterdag ben ik met een aantal ‘oude’ vrienden naar de kroeg geweest om naar een bandje te kijken. Ik zal de naam van dat bandje hier niet noemen, omdat ik het gewoonweg niet meer weet. Het was ook niet de moeite waard om de naam van het bandje te onthouden voor als ik ze nogmaals wilde zien spelen, maar tijdens het bijwonen van deze kolderieke gewaarwording heb ik het stel muzikanten wel een stempel gegeven, namelijk een bierkrattenbandje.

Een bierkrattenbandje is een zeer merkwaardig fenomeen in de wereld van popsterren, orkesten en andere muzikale performers. Deze bandjes hebben volgens mij geen eigen waarde en spelen slechts voor mensen die toevallig op het verkeerde moment in de verkeerde kroeg zitten. Toch hebben ze enkele fans, maar meestal zijn dit vrienden en kennissen van bandleden die niets beters te doen hebben. Het stempel ‘bierkrattenbandjes’ komt voort uit het gegeven dat zij niet optreden voor een normale premie, maar genoegen nemen met één of meerdere kratjes bier. Met geld zouden zij toch niets doen dan bier kopen, dus waarom dan niet meteen de middelen aannemen. De teksten, mocht je überhaupt kunnen verstaan wat er uit de mond van de zanger komt, zijn a-muzikaal en de muzikale partijen van alle bandleden laten te wensen over. Dit zijn toch wel de belangrijkste kenmerken van een bierkrattenbandje. Het bandje van de bewuste afgelopen zaterdag voldeed aan alle net beschreven kenmerken.

Het gezelschap telde vier bandleden, te weten een bassist op contrabas, een sologitarist, een soort van drummer en een zanger met een gitaar. Het gaat te ver om deze persoon gitarist te noemen, want daarmee zou je alle andere gitaristen ter wereld te kakken zetten. De sologitarist en de zanger hadden allebei een tuinbroek aan. De eerst genoemde had daar een rood met zwart geblokt houthakkersoverhemd onder en droeg ook nog eens een boeren strohoedje. Als je hem in een net ingezaaide akker zou zetten, zal er geen kraai een zaadje komen pikken. De bassist en de drummer zagen er nog enigszins normaal uit, al had de drummer de schijn nogal tegen. In plaats van een drumstel had hij alleen een crashbekken en een snaartrommel als daadwerkelijke instrumenten meegenomen. De rest van het drumstel bestond uit een klomp, een prullenbak, een cementbak en een wasmand. Toen ik dat zag, wilde ik eigenlijk linea recta naar de eerste andere kroeg lopen die ik tegen zou kunnen komen.

Na enige tijd in de kroeg ouwehoeren over vrouwen en filosoferen over het leven of niet, staat deze bierkrattenband op het punt te beginnen. Helaas springt in het eerste nummer de snaar van de gitaar van de zanger. Kan gebeuren, dat overkomt de beste wel eens, maar dat er dan een pauze wordt ingelast omdat je geen snaren bij je hebt, dat is ronduit zonde. De rest van het gezelschap kijkt afkerend naar de zanger. Als blikken konden doden, dan was hij er nu niet meer. Het publiek is ook teleurgesteld. Zo ver dat nog kon, want het aanzien alleen was natuurlijk al één grote deceptie.

Toch kon het kwartet weer verder met spelen omdat er nog een snaar geregeld kon worden. Met een aankondiging van elk nummer ging de zanger verder. Dat kan, een aankondiging van een nummer, maar het moet niet te lang duren en er moet wel iets zinnigs gezegd worden. De zanger van deze bierkrattenband wilde graag elk nummer toelichten met een uitleg waar het liedje over ging. Bij het derde nummer ben ik afgehaakt te luisteren. Dat ging namelijk over het per ongeluk bezwangeren van je zus. Ja, je leest het goed! Vies hè.

Na een set van ongeveer zestien nummers hield de band plots stil. Ik dacht dat het eindelijk afgelopen was, want zoals de heren zeiden hadden ze niet meer muzikale stukken dan deze zestien. Helaas waren er enkele aftandse proleten in de zaal die toch nog een toegift wilden horen. Jammer genoeg vond de band dit wel interessant waardoor ze de gehele set nog maar eens herhaalden. Ik kon niet wachten om af te taaien en naar een andere kroeg te gaan, maar helaas waren onder deze aftandse proleten enkele jongens van de groep waarmee ik op stap was. En tsja, het is toch wel samen uit, samen thuis. Daar heb ik me mooi niet aan gehouden. Het werd samen uit, en ik ging alleen naar huis. Een dvd’tje van Muse opgezet om de avond te vergeten. De volgende keer gaan we opnieuw naar een bandje kijken. Dan hoop ik echter dat ze deze uiteenzetting van woorden hebben gelezen zodat ik niet voor een onaangename verrassing kom te staan. Géén bierkrattenbandjes meer voor mij. Het eerste optreden waar ik waarschijnlijk naar toe ga is het optreden van Prince. Die komt weer naar Europa. Als toekomstig journalist zou ik wel eens willen vragen of hij ooit voor een kratje bier heeft opgetreden voor een stelletje alternatieve proleten. Ik hoop het niet.

Advertisements

Actions

Information

3 responses

15 10 2010
Michiel

Mooi relaas Sammy. Overigens heb ik wel eens een bandje gehoord dat bier kreeg als ze zouden stoppen met spelen, en dat was heel verstandig van de barman 😉

16 10 2010
Saskia

Zo Sammy, dat klinkt als een zware avond. Mooie beeldspraak hier en daar.
Een vraag aan jou: zou jij een stuk schrijven voor een kratje bier? Oftewel: ben jij een bierkrattenjournalist?

18 10 2010
Sammy

Ik denk het niet. Ik lust graag een biertje, maar als ik voor iets of iemand il schrijven, dan graag serieus. Dan maakt het niet uit of het een serieus stuk is of juist niet, maar wil ik daar dus wel serieus mee bezig zijn. Ik schrijf liever voor niets dan dat ik mijn stukken zal verkopen voor niet relevante zaken als bier.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: